Upcoming Art & Photography Events in Cyprus

Η διάσημη ζωγραφική σύνθεση του Αδαμαντίου Διαμαντή «Ο κόσμος της Κύπρου» βρίσκεται στην Λευκωσία και εκτίθεται από τις 24 Απριλίου στο Λεβέντειο Δημοτικό Μουσείο Λευκωσίας. Το έργο εκπονήθηκε το 1967 - 1972, στο εργαστήριο του Διαμαντή της οδού Ονασαγόρου στη Λευκωσία, εξετέθη από τον ίδιο τον ζωγράφο το 1975 στη Λευκωσία λίγους μήνες μετά την τουρκική εισβολή, κατόπιν στην Εθνική Πινακοθήκη στην Αθήνα και στη συνέχεια αποκτήθηκε από το Τελλόγλειο Ίδρυμα του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.Ο πίνακας έφθασε στην Κύπρο μετά από απόφαση του Τελλόγλειου Ιδρύματος στο πλαίσιο συμφωνίας του με το Ίδρυμα Α. Γ. Λεβέντη για ανταλλαγές εκθέσεων, έργων τέχνης, εκπαιδευτικών και ερευνητικών προγραμμάτων με την Πινακοθήκη Α. Γ. Λεβέντη και το Λεβέντειο Δημοτικό Μουσείο Λευκωσίας.Η επιστροφή του έργου στον τόπο όπου γεννήθηκε ενισχύει την Κύπρο με τις σταθερές, αδιαπραγμάτευτες και διαχρονικές αξίες του κόσμου της, όπως αυτές αποτυπώθηκαν με τον χρωστήρα του Διαμαντή. Οργάνωση Έκθεσης: Λεβέντειο Δημοτικό Μουσείο Λευκωσίας και Λεβέντειος ΠινακοθήκηΔιάρκεια Έκθεσης: 24 Απριλίου – 6 Οκτωβρίου 2013

“WOMAN IN ART”BY GIORGOS KOTSONISMAY 15-31, 2013

“A Letter to Cyprus”Paphos, Cyprus, May 2013Chiaki Kamikawa Contemporary Art in Paphos, Cyprus is calling artists for participation in the exhibition “A Letter to Cyprus” – an exhibition of letters written by artists to “Cyprus”.Exhibition Details:The exhibition will take place in May 2013 for 2 weeks, at the gallery space of Chiaki Kamikawa Contemporary Art in Paphos, Cyprus. The concept of the exhibition is to examine the possibilities of letter as art form at the same time to raise awareness of Cyprus as a country, culture, or imaginative place / figure / idea. The interpretation of “Cyprus” is open to the artists. There will be no selection process and all the letters that satisfy eligibility below and sent by the regular mail to the gallery will be displayed during the exhibition. If the letter is for sale, please mention the price. In case of the sales, the gallery will take 30% commission. If you wish your letter to be returned, please contact the gallery directly via e-mail before sending the letter.Eligible works:A letter that is no larger than A3 size. There is no limitation of the use of material but tree dimensional works are not accepted unless it can be fold and/or flattened. There is no restriction for weather the letter includes text or not. There is no limitation of the language used.

Με τα έργα της η Άννα Βαρελλά επιχειρεί να χρωματίσει τα μαύρα σύννεφα που έχουν σκεπάσει τη χώρα μας και προκαλούν θλίψη. Πρόκειται για παράθυρο ανοικτό προς την αισιοδοξία και την χαμένη χαρά. Η Άννα Βαρελλά συνεχίζει να μεταμορφώνει ακόμα και την πιο κοινή δραστηριότητα του ανθρώπου σε μαγική γεμάτη ομορφιές λυρικότητα και ρομαντισμό.Αυτός ο χαμένος κόσμος που σήμερα αναζητάμε όλοι είναι όλος αποτυπωμένος με την μεγαλύτερη απλότητα μέσα στα έργα της Βαρελλά.Με όπλο την καθαρότητα του χρώματος την αλήθεια της ψυχής και του θέματος δημιουργούνται έργα που αποτελούν μια αντιδραστική κραυγή αντίδρασης και αφύπνισης με πρόταση ότι πιο πέρα υπάρχει μια άλλη επιλογή από αυτή που φτιάξαμε, η επιλογή της απλότητας της εκτίμησης της φύσης και της ικανοποίησης αυτών των αγαθών που μας προσφέρονται. Τα συναισθήματα του έρωτα, της φιλίας, της συντροφικότητας και η επιστροφή σε αξίες και αρετές του παλιού καλού παρελθόντος επιδιώκουν να μας θυμίσουν και να φέρουν στην επικαιρότητα την δυνατότητα για εκτίμηση αυτών των αξίων και ηθών. Με χειροπιαστά αυτά τα όπλα οι άνθρωποι στηρίζονται ο ένας πάνω στον άλλο με αλληλοβοήθεια και συναίνεση δίνοντας λύσεις σε αδιέξοδα. Οι άνθρωποι σε στιγμές καθημερινότητας όλες τις εποχές του χρόνου, καλοκαίρι, άνοιξη, φθινόπωρο και χειμώνα παρουσιάζονται συνεχώς ενεργητικοί απασχολημένοι πάντοτε με διάφορες δραστηριότητες. Στο πρόσωπο τους υπάρχει ικανοποίηση ηρεμία και χαμόγελο, χορεύουν με φίλους στον κήπο, ασχολούνται με τον αθλητισμό, πίνουν καφέ στις καφετέριες, απολαμβάνουν το φαγητό τους, ξεκουράζονται απλά, κολυμπούν στη θάλασσα και άλλα τόσα καθημερινά που δίνουν τις μικρές χαρές της ζωής. Παρουσιάζεται ένας υπέρμετρα για τα σημερινά μας δεδομένα παραδεισένιος κόσμος που μαγεύει τον θεατή με την πρώτη ματιά. Όπως όμως ξεκινάει η ιδέα σαν ένα παραμύθι ο στόχος είναι να γίνει πραγματικότητα. Από τέτοια απλά πράγματα αποτελείται τελικά η ζωή μας. Και η ανθρώπινη ευτυχία από απλές καθημερινές χαρές που καλά κάνουμε να μάθουμε να εκτιμάμε. Όπως ακριβώς κάνουν οι ευτυχισμένοι άνθρωποι στα έργα της Άννα. «Να εκτιμάς την κάθε στιγμή που βρίσκεσαι με τους ανθρώπους που αγαπάς» λέει η ίδια η ζωγράφος σε κάποια συνέντευξη. Και για αυτό ακριβώς τον λόγο βλέπουμε όλους αυτούς τους πρωταγωνιστές που δεν υποτάσσονται σε κανένα κανόνα του σημερινού life style που θέλει τους ανθρώπους να ακολουθούν ξέφρενούς ρυθμούς κοινωνικής ανέλιξης και με συγκεκριμένες ανορεξικές φιγούρες να πρωταγωνιστούν σε αστραφτερά περιοδικά μόδας και άλλα έντυπα. Οι παχουλές ροδαλές κοπέλες που κυριαρχούν στα πλάνα με τα φορέματα της μοδίστρας και έχοντας πάντα στο πλευρό τους αγαπημένα πρόσωπα και πράγματα δείχνουν να μην ενδιαφέρονται καθόλου για τα περίσσια κιλά που έχουν. Απολαμβάνουν μονάχα τα καλά που τους προσφέρει ο προσωπικός τους κόσμος. Μέσα από τα έργα της Άννας υπάρχουν κάποιες ομορφιές που πολλές φορές δεν τις βλέπουμε καν ότι υπάρχουν. Η φύση το μοναδικό δώρο του Θεού βρίσκεται στην καλύτερη της φάση προσφέροντας στους ανθρώπους τις καλύτερες ευκαιρίες για να νιώσουν χαρά και αισιοδοξία.«Η πραγματική αλήθεια» λοιπόν σαν γενικός τίτλος της έκθεσης μας που μας οδηγεί και στην κυριολεξία σε μια ενδοσκόπηση όσον αφορά τα έργα αυτά.Παρουσιάζονται γύρω στα 45 έργα ακριλικά σε διάφορα μεγέθη καθώς επίσης και 20 σχέδια σε χαρτί και μολύβι. Εκτυπώσεις έργων της Βαρελλά θα εκτίθενται σε διακοσμητικά μαξιλαράκια επίσης. Η Άννα Βαρελλά γεννήθηκε στη Μόσχα. Από το 1990 έως το 1996 σπούδασε στην Ακαδημία Εφαρμοσμένων Τεχνών Μόσχας STROGONOV όπου αποφοίτησε με άριστα στο τομέα Industrial design (Master off Industrial design.) Την ίδια χρονιά μαζί με τον σύζυγο της Μάριο έρχονται για μόνιμη εγκατάσταση στη Κύπρο. Έκτοτε ασχολείται με την εικαστική δημιουργία επαγγελματικά λαμβάνοντας μέρος σε πολλές εκθέσεις. Η Βαρελλά είναι γνωστή για την υιοθέτηση ενός προσωπικού style ζωγραφικής όπου κυριαρχούν οι παστέλ χρωματισμοί συνήθως σε ξύλινες επιφάνειες ενώ τα θέματα της αντλεί από την καθημερινότητα πάντα με υψηλή αίσθηση του χιούμορ. «Η πραγματική αλήθεια» της Άννας Βαρελλά θα ανοίξει στην γκαλερύ αποκάλυψη την Παρασκευή 10 Μαΐου και θα διαρκέσει μέχρι και τις 31 του ιδίου μήνα.

Within the framework of the cultural development of Limassol, The Arteries Foundation is planning to organize a program of art exhibitions that lead to a rediscovery of the old town center. This innovative project will present young artists who are given the opportunity to display their work in various spaces in the center of Limassol town.With the guidance of a map, that will portray the exhibition spaces, the visitor will enjoy an unusual journey around the old town of Limassol. This will provide him with the unique opportunity to come in contact with the contemporary artistic creation.The project is symbolically called Arteries. Arteries are connected with the heart and bring life into the body; similarly our art map leads to the heart of Limassol and revives it.The main objective of the Arteries project is to highlight the role of art and creation in the formation of Limassol’s modern identity as well as to encourage and provide opportunities to young emerging artists in order to promote their work and enhance Limassol’s cultural life.

Rainer Werner Fassbinder’s Megafilm: Berlin – Alexanderplatz“ remasteredFilm8th May until 6th June 2013Hall of the Goethe-Institut Cyprus in NicosiaLanguage: German / Subtitles: GreekAdmission: free“Berlin Alexanderplatz” based on the monumental novel by German writer Alfred Döblin from 1929 is still today Rainer Werner Fassbinder’s mega film project, that he realized in only one year (1979/80) as a 14 episodes film series with more than 15 hours length. Fassbinder (1945-82) produced “Berlin – Alexanderplatz” with more than 100 actors and 3000 extras, spending altogether 13 Million Deutsch Marks, which made this film project the most ambitious, biggest and most expensive of German Public Television so far. In 2007, on the occasion of Fassbinder’s 25th death anniversary, the films were all digitally remastered and since then presented to enthusiastic audiences worldwide. We will show all 14 episodes of this Mega film in May and June every Wednesday, Thursday and Friday at 7.00 pm in our hall in the German original version with Greek subtitles. Admission is free! With the support by the Greek distributor TOTAL CARE AE.

STELIOS KALLINIKOU | WITHIN NARRATIVESOpening: 10 May 2013, 20:00Duration: 10 May 2013 – 15 June 2013Penindaplinena Gallery is pleased to announce the first solo exhibition by Stelios Kallinikou entitled Within Narratives curated by Polys Peslikas. Stelios Kallinikou’s images do not refer to death, as the audience may, at first glance, assume. But neither does Stelios Kallinikou exhaust the issue, something of which any photographer can be easily accused. In between words like the dead, the unwritten, abandonment, the body, snake, there is enough space to create symbols and schemes.Satan Said Dance. An image of death while dancing. A pagan dance escorting an invisible universe. A figure in rock. A new idea is looming over the perception of death, more rebellious and subversive than death itself. Images unaccompanied and images conjoined.The images of Stelios Kallinikou can be distinctly interpreted. In a second read, they connect. But not in a linear way, like a single story, but stories found in fragments, which do not specify a particular reading order. Everything begins and ends, and, develops in an almost reckless behavior and mood.Forlorn landscapes. Mountainous, wild, black and dark, rocks, and, lightning flashing in the serene seascape, the soothing swan disappearing in the lifeless white of the lake. Human presence is inhospitable. Landscapes secrete an intensity of nature that’s almost primeval. It’s the idea of humans, as Caspar David Friedrich perceived it. Yet again, maybe not. It’s the idea of a militant human nature confronting its own failure to understand its position as human. Facing it lies a formation, still primitive and alive. The little figure of a young woman amidst a vast landscape. A call under a condition. A subverisve and revolutionary act of urbanites, ready even to overthrow the idea of an intelligentsia. Landscape with human. The lake. The lake is artificial. A modern human intervention. Gathered wood, residues of fire from a ritual, perhaps. An act of cleansing or of just keeping warm. The young woman, naked and white heads towards a welcoming nature. The little figure is not concerned about vanishing from the landscape – there is willingness. Humans desert the city. The bed is the last remain. An image of a vertical bed for two, abandoned in a yard, a remnant of our bourgeois life and the moral idea of a couple. The two don’t exist; they are undermined. They have evaporated into social norms. The bed is like a double body: vertical, crumbled, and fragile, like the astronaut.Astronaut. Wrapped in foil like the mummified dead. A disposition of infinity. Vanity. A game that fools death and life. On the bed, history is written only in the colour of fabric, which has tainted with time. For the astronaut, history cannot be written, as the aluminum armor does not permit it. Creases simply suggest it is wearing away.Chrysa. A black and white image of a topless young woman. A white writing paper with blue lines, new and blank, on her face.The portraits of Fayoum have a countenance positioned on the mummified framework of a body. The dead man is gone; he is no longer among us. Chrysa’s expression has disappeared. Nothing is going right. The body is here but the face not. A new face, fresh, bare, ready for novel writing: the writing of another story in the foreground of the photo’s surface. Time has disappeared and remains undetermined. The blue lines are the only reference to culture or the idea of knowledge. Stelios Kallinikou keeps the viewer responsible for what shall be written. How do we write history?Rainbow. Palm. Light is refracted through a mirror or water. Anatomized and analysed in our hand. Perhaps, for a moment, we believed that the edge of the short rainbow has terminated on our small dirty palm. The idea of the elusive; the stupid belief that we can have everything at hand. I’m sorry to say but they have tricked us; we cannot have everything at hand. It’s transitory. Minute marks around the fresh tender pussy remind us of what we always forget. The tiny detail that stains, stigmatizes, calls for the material once it ends. But attachment and admiration, and obsession for the tiny region is a revolutionary act in an age when everything is falling apart and transforming. The little lovebird stands serene and wise, trapped in the dirty hand that holds it. The intense colour of its red eyes, like the imprint of a felt-tip pen. A contrast to human tears; tears which form a passage from top to bottom. Perhaps even the most important in our lives. The journey that an honest tear will traverse. Our inner fluid. Water. Water as purification. Water as transforming material. Hand. The lines here have changed. The total of time in water has changed them. The reading of the palm cannot tell the truth. The personal landscape of a palm is up in the air. Time brings the hand back to its original form, yet it still isn’t the same. The memory of skin has documented the momentary moisture.Tha ancient statues. I’m talking about the bronze ones with supplementary eyes, which until today, time has not managed to salvage. Yet they have a gaze beyond the windows of museums.The young woman without eyes. A slight hand movement contradicts this glance. A young woman. Not a mere muse but the worshipped form of Isis. The white breasts, the hair, the blind but piercing eyes. It’s the figure of the symbol of woman, adored and prophetic woman. The black crow floats on the water while the constrained white horse gathers its last strength. The tail reveals desire. DESIRE IS LIFE. The challenge of this race with time, trying to detach from the sense of space so that an expected agitation can, perhaps, happen. The crow is always dead. The only existence in the green water is the shadow of the crow at the bottom of the little lake. The shadow/soul that withdraws from the winged body.Polys PeslikasΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ | WITHIN NARRATIVESΕγκαίνια: 10 Μαιου 2013, 20:00Διάρκεια έκθεσης: 10 Μαιου 2013 – 15 Ιουνίου 2013Οι εικόνες του Στέλιου Καλλινίκου δεν αναφέρονται στον θάνατο, κάτι το οποίο μπορεί να υποψιαστεί σε πρώτη ανάγνωση ο θεατής. Ούτε κι ο Καλλινίκου σκοτώνει το θέμα, κάτι που εύκολα κατηγορείται ο φωτογράφος. Ενδιάμεσα των λέξεων, νεκρό, άγραφο, εγκατάλειψη, σώμα, φίδι υπάρχει αρκετός χώρος για να δημιουργηθούν σύμβολα και συμβολισμοί.Satan Said Dance. Η εικόνα του θανάτου ενώ χορεύει. Παγανιστικός χορός που συνοδεύει ένα αόρατο σύμπαν, η φιγούρα με ροκ ενδυμασία. Πίσω από την ιδέα του θανάτου βρίσκεται μια νέα επαναστατική, ανατρεπτική ιδέα από τον θάνατο τον ίδιο. Εικόνες από μόνες του αλλά και εικόνες μαζί. Οι εικόνες του Καλλινίκου μπορούν να διαβαστούν χωριστά. Με μια δεύτερη ανάγνωση αποκτούν σύνδεση. Όχι συνεχόμενη, όπως μια ιστορία, αλλά ιστορίες που βρέθηκαν αποσπασματικά και δεν προσδιορίζουν σειρά ανάγνωσης. Όλα τελειώνουν και αρχίζουν, αναπτύσσονται σχεδόν με μια ρέμπελη συμπεριφορά και διάθεση.Τοπία μόνα, αλπικά, ψηλά βουνά, άγρια, μαύρα, σκοτεινά, πέτρες ογκόλιθοι, αστραπή μέσα στο ήρεμο θαλασσινό τοπίο, ο ήρεμος κύκνος που εξαφανίζεται στο νεκρό λευκό της λίμνης. Η παρουσία του ανθρώπου αφιλόξενη. Τοπία που εκπέμπουν μια ένταση της φύσης σχεδόν πρωτόγονη, είναι η ιδέα του ανθρώπου όπως την είδε ο Caspar David Friedrich, και πάλι όχι. Είναι η ιδέα της μαχόμενης ανθρώπινης φύσης απέναντι στην αδυναμία της να κατανοήσει τη θέση της ως άνθρωπος. Απέναντι μια δημιουργία που στέκει ακόμα πρωτόγονη και ζωντανή. Η μικρή φιγούρα της κοπέλας μέσα στο μεγάλο τοπίο, κάλεσμα με προϋπόθεση. Πράξη επαναστατική και ανατρεπτική του αστικού ανθρώπου, έτοιμος ακόμα και στην ανατροπή της ιδέας μιας διανόησης. Landscape with human. Η λίμνη. Η λίμνη είναι τεχνητή, σύγχρονη παρέμβαση του ανθρώπου. Μαζεμένα ξύλα, υπολείμματα φωτιάς ίσως από μια ιεροτελεστία, πράξη κάθαρσης ή απλώς για ζέσταμα. Η κοπέλα γυμνή και λευκή κατευθύνεται προς μια φύση που την υποδέχεται, η μικρή φιγούρα δεν προβληματίζεται να χαθεί και να μηδενιστεί στο τοπίο -υπάρχει προθυμία. Ο άνθρωπος εγκαταλείπει το αστικό.Το κρεβάτι, το τελευταίο υπόλειμμα. Μια εικόνα κάθετου κρεβατιού για δύο εγκαταλειμμένο σε μια αυλή απομεινάρι της αστικής μας ζωής και της ηθικής ιδέας του ζευγαριού, οι δύο δεν υπάρχουν, έχουν ανατραπεί. Έχουν διαλυθεί μαζί με κοινωνικούς κανόνες, το στρώμα σαν σώμα διπλό, κάθετο, ετοιμόρροπο και εύθραυστο, όπως και ο αστροναύτης.Astronaut. Τυλιγμένος με αλουμινόχαρτο σαν μουμιοποιημένος νεκρός, διάθεση αιωνιότητας, ματαιότητα, παιχνίδι που ξεγελά τον θάνατο και τη ζωή. Στο κρεβάτι η ιστορία γραμμένη μόνο στο χρώμα του υφάσματος που έχει αλλοιωθεί στο χρόνο. Στον αστροναύτη η ιστορία δεν γράφεται. Η αλουμινένια πανοπλία δεν το επιτρέπει, μερικές τσακίσεις απλώς μαρτυρούν μια φθορά.Chrysa. Μαυρόασπρη εικόνα μιας γυμνόστηθης κοπέλας. Στο πρόσωπο ένα λευκό χαρτί γραφής με μπλε γραμμές, άδειο, καινούργιο. Στα πορτρέτα των φαγιούμ έχουν ένα πρόσωπο τοποθετημένο στο μουμιοποιημένο περίγραμμα ενός σώματος. Ο νεκρός έχει φύγει, δεν είναι πια ανάμεσα μας. Στην Chrysa το πρόσωπο έχει εξαφανιστεί. Όλα λειτουργούν αντίθετα. Το σώμα εδώ, το πρόσωπο όχι. Νέο πρόσωπο, καθαρό, άδειο, έτοιμο για την καινούργια γραφή, τη γραφή μιας καινούργιας ιστορίας. Ιστορίας σε πρώτο πλάνο στην επιφάνεια μιας φωτογραφίας. Ο χρόνος έχει εξαφανιστεί μένει απροσδιόριστος. Οι μπλε γραμμές μόνη αναφορά στον πολιτισμό, στην ιδέα της γνώσης. Ο Καλλινίκου φέρει υπεύθυνο το θεατή για το τι θα γραφτεί. Πώς γράφουμε ιστορία; Rainbow. Παλάμη, το φως διαθλάται μέσα από κάτοπτρο ή νερό, διασπάται και αναλύεται στο χέρι μας. Για μια στιγμή ίσως το πιστέψαμε ότι η άκρη του μικρού ουράνιου τόξου έχει κατάληξη τη μικρή μας λερωμένη παλάμη, η ιδέα του άπιαστου, η βλακεία μας ότι μπορούμε να τα έχουμε όλα στο χέρι. Λυπούμαι που θα το πω αλλά μας έχουν γελάσει δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα στο χέρι. Εφήμερο.Τα μικρά σημαδάκια γύρω από το καθαρό τρυφερό μουνάκι μας υπενθυμίζουν αυτό που όλο ξεχνάμε. Τη μικρή λεπτομέρεια που λερώνει, στιγματίζει, φωνάζει την ύλη που κάποτε τελειώνει. Όμως η προσκόλληση, ο θαυμασμός, η εμμονή για τη μικρή περιοχή αποτελεί πράξη επαναστατική σε μια εποχή που όλα καταρρέουν και μεταβάλλονται. Το μικρό φιλικουτούνι στέκει ήρεμο και σοφό, παγιδευμένο στο βρώμικο χέρι που το κρατά. Το κόκκινο μάτι αποτύπωμα μαρκαδόρου, έντονο χρώμα. Έρχεται σε αντίθεση με το δάκρυ του ανθρώπου, το δάκρυ που σχηματίζει μια διαδρομή από πάνω προς τα κάτω ίσως η πιο σημαντική της ζωή μας. Η διαδρομή που θα διανύσει ένα ειλικρινές δάκρυ. Το δικό μας εσωτερικό υγρό. Το νερό. Το νερό ως κάθαρση, το νερό ως υλικό αλλοίωσης. Hand. Οι γραμμές εδώ έχουν αλλάξει, ο χρόνος στο νερό τις έχει αλλάξει. Το διάβασμα της παλάμης δεν μπορεί να λέει αλήθεια. Η προσωπική γεωγραφία μιας παλάμης αμφισβητείται. Ο χρόνος το επαναφέρει στην αρχική του μορφή αλλά και πάλι δεν είναι το ίδιο. Η μνήμη του δέρματος έχει καταγράψει την προσωρινή υγρασία. Τα αρχαία αγάλματα. Μιλώ για τα χάλκινα με τα πρόσθετα μάτια, που ο χρόνος ως τις μέρες μας δεν τα έχει διασώσει. Κι όμως έχουν ένα βλέμμα πιο πέρα από τα παράθυρα των μουσείων. Η κοπέλα χωρίς μάτια, η μικρή κίνηση με τα χέρια αναιρεί το βλέμμα, μια κοπέλα όχι απλώς μούσα αλλά μια φιγούρα λατρευτική, η Ίσσιδα. Το λευκό στήθος το μαλλί, το τυφλό αλλά διαπεραστικό μάτι. Είναι η φιγούρα της γυναίκας σύμβολο, λατρευτικής, προφητικής. Το μαύρο κοράκι επιπλέει στο νερό την ίδια ώρα που το λευκό άλογο στον περιφραγμένο χώρο περισυλλέγει τις τελευταίες του δυνάμεις. Η ουρά μαρτυρά την επιθυμία. ΕΠΙΘΥΜΙΑ = ΖΩΗ. Να αναμετρηθεί στην κούρσα με τον χρόνο, προσπαθεί να αποκοπεί από την αίσθηση του χώρου για να γίνει ίσως η αναμενόμενη ανατροπή. Το κοράκι πάντοτε νεκρό, η μοναδική ύπαρξη ζωής μέσα στο πράσινο νερό είναι η σκιά του στον πάτο της μικρής λίμνης. Η σκιά/ψυχή που απομακρύνεται από το φτερωτό σώμα. Πόλυς Πεσλίκας

Η THISEAS ART GALLERYπαρουσιάζει τονΜΕΛΕΤΙΟ ΜΕΛΕΤΙΟΥστηνΈκθεση κατασκευών και γλυπτώνS(HE) Εγκαίνια: Παρασκευή 17 Μαΐου 2013 στις 8:30 μ.μ.Διάρκεια: Μέχρι Τετάρτη 29 ΜαΐουΏρες λειτουργίας : 11:00 π.μ. - 1:00 μ.μ. και5:00 μ.μ - 8:00 μ.μ.Ραντεβού στα: 99674243 και 96335889Έκθεση κατασκευών και γλυπτών από τον κύπριο εικαστικό Μελέτιο Μελετίου. Η έκθεση θα λάβει χώρα στην Thiseas Art Gallery στη Λεμεσό, από τις 17 μέχρι 29 Μαΐου. Στην έκθεση θα παρουσιαστούν μεταλλικές κατασκευές και γλυπτά που θέτουν ερωτήματα σχετικά με το θέμα του ανδρόγυνου και ερμαφρόδιτου.Εκτίθεται η επιτηδευμένη μεταφορά σκίτσων σε τρισδιάστατες μεταλλικές απεικονίσεις, στις οποίες το φύλο κωδικοποιείται στις γραμμές που μορφοποιούν την κατασκευή. Η δοκιμασία του προσωπικού κριτηρίου, φέρνει στην επιφάνεια την εικόνα για τα δύο ή περισσότερα φύλα, που εσωκλείονται στην ιδιοσυγκρασία του καθενός.Σε μία άλλη ενδιαφέρουσα κατηγορία κατασκευών, ο καλλιτέχνης διερωτάται για τη χρησιμότητα του γυναικείου σώματος, με ισχυρή ροπή στο ανδρόγυνο, ως μέσο διάδοσης ιδεών ή έργων. Η σειρά των συγκεκριμένων έργων χαρακτηρίζεται από ειρωνική διάθεση, καθώς οι συνεχείς μεταμορφώσεις προς το ''ιδανικό'', προσκρούουν στον θάνατο.Ουσιαστικά, δεν κρίνονται τα έργα ή οι ιδέες καθαυτές, ούτε και η προβολή τους. Εκφράζεται όμως με επίσης ειρωνική διάθεση, η διαφωνία στον τρόπο προβολής τους, που αποδομεί την ίδια την ιδέα ή το έργο.Είναι άραγε αναγκαία η χρήση του ''απρόσωπου'' ανδρόγυνου, ως εργαλείο για την προβολή έργων και ποιά είναι η επίδραση στο ίδιο το έργο, αλλάζοντας το μέσο προβολής; THISEAS ART GALLERYpresentsMELETIOS MELETIOUStructure/Sculpture exhibitionS(HE) Opening: Friday 17th May 2013 at 8:30 p.m.Duration: Until Wednesday 29th MayWorking hours: 11:00 a.m. - 1:00 p.m. and5:00 p.m. - 8:00 p.m.Appointments: 99674243 και 96335889This innovative Structure and Sculpture Exhibition by the young and gifted Cypriot artist Meletios Meletiou is due to take place in Thiseas Art Gallery in Limassol, from 17th to 29th of May. The metal constructions and sculptures presented in the exhibition aim to question the theme of androgyny and hermaphrodite.The sketches' deliberate transfer to three-dimensional metal imaging will be exposed, in which sex is coded between the lines that shape each piece of art. Your objective criteria will bring to the surface the conception of two or more sexes, enclosed in your own personal temperament.In another interesting construction category, the artist questions the usefulness of the female body, with powerful torque in androgynous as a means of diffusion of ideas or projects. This series of specific projects is clearly characterized by irony, as all constant transformations towards the "ideal", lead or bump to death.Substantially, it is not the projects or the ideas themselves that are being judged, nor their projection. The argument relates to the type of projection, expressed also by irony, which deconstructs the very idea or project.So, is it really necessary to use the "impersonal" androgyny as a tool for viewing projects, and changing the means of projection, what is the impact on them?

Matter of Choice - Lefteris OlympiosOpening HoursMonday – Friday: 10.30 - 12.45 & 17.30 - 20.00Saturday: 10.30 - 12.45

Exhibition Opening: Saturday, May 18, 2013 at 19:30Opening Hours: Daily 17:00 to 20:00